Бұл зерттеу 1989 жылдан 2000-жылдардың басына дейінгі кезеңдегі Қазақстандағы халықаралық туризмнің тарихи дамуын қарастырады. Кеңес Одағының ыдырауынан кейін республикада орын алған саяси, экономикалық және әлеуметтік өзгерістер туризм саласына теріс әсерін тигізді. Аймақтық қақтығыстар мен инфрақұрылымның босқындарды орналастыруға бейімделуі туризм ағынының күрт төмендеуіне әкелді. Осы қиындықтарға жауап ретінде Қазақстан үкіметі 1992 жылы қабылданған «Туризм туралы» заң секілді алғашқы заңнамалық реформаларды іске асырып, Біріккен Ұлттар Ұйымының Дүниежүзілік Туризм Ұйымына (UNWTO) мүше болу арқылы халықаралық туризм жүйесіне интеграциялануға талпынды. Зерттеу тарихи-сипаттамалық әдіске негізделген және заңнамалық құжаттар, статистикалық мәліметтер, мұрағат материалдары мен халықаралық есептерге сүйенеді. Нәтижелер ұлттық туроператорлар жүйесінің қалыптасуын, саланы жіктеудегі мәселелерді, инфляцияның кіріс көрсеткіштеріне әсерін және кіріс пен шығыс туризм арасындағы теңгерімсіздікті көрсетеді. Институционалдық күш-жігерге қарамастан, туризм секторы сенімді деректердің болмауы, бейресми қызмет көрсетудің кең таралуы және туристер санының азаюы сияқты жүйелі қиындықтарға тап болды. Бұл Қазақстандағы өтпелі кезең туризмінің күрделі сипатын айқындайды, әрі туризмнің экономикалық әлеуеті толық іске аспағанын көрсетеді. Сонымен қатар, зерттеу барысында инфрақұрылымдық трансформациялар мен заңнамалық өзгерістердің ұзақмерзімді салдары зерделенеді. Авторлар туризм тарихын қазіргі саясат пен басқару тәжірибесін жетілдірудің маңызды дереккөзі ретінде қарастырады.